Ik heb geprobeerd voor je te beschrijven wat je zou kunnen ervaren als je open staat voor de helende vermogens van een paard.
Zo werkt het:
Stap rustig op een paard af. Als het bereid is jou te helpen, zal het blijven staan.
Bewegingloos starend.
Aan niets merk je dat het paard wacht of verrast is.
Alsof het je verwacht.
Blijf rustig staan.
Gaan daar de ogen wijder open? Trilt er een tasthaar?
Er ontstaat geen zoektocht naar elkaar, er zijn geen vragen.
Alleen een rustig erkennen van elkaars aanwezigheid.
Het paard beweegt het hoofd, nauwelijks merkbaar lijkt hij te wijzen op de ruimte om jullie heen.
Je voelt je voeten als vanzelf steeds steviger op de grond.
Je voelt de lichaamswarmte van het paard dichtbij en zijn adem.
Er hoeft niets gezegd.
Het geluid van ruizende bomen en zingende vogels lijkt genoeg.
Je wordt je bewust van de zwaarte die je meebracht.
Niet dat je er heldere woorden voor hebt… maar het is aanwezig in je. Je draagt het mee en nu sta je er rustig mee.
Bij het paard. Een zwaarte, een spanning, die je liever kwijt bent dan rijk.
Je voelt dat het niet één ding is dat je draagt, maar veel kleine dingen.. die elk afzonderlijk geen probleem zijn..
Maar samen genoeg om de volle zwaarte nu te voelen.
En te snappen dat je bij het paard bent om te helen.
Alles wat jij al te lang draagt, zal hij overnemen.
Langzaam glijdt alles weg van je schouders.
Je hebt geen herrie nodig of antwoorden die naar je toegegooid worden.
Je wilt ruimte ervaren en rust.
Je hoeft niets uit te leggen of op te lossen. Dat gaat vanzelf.